278 و فرمود ( ع ) : مردم چيزى را نگفتند : خوشا ، مگر آنكه روزگار براى آن روز بدى را پنهان داشته است . 279 او را از قدر پرسيدند و فرمود ( ع ) : راهى است تاريك ، بدان گام منهيد و دريايى است ژرف ، بدان داخل مشويد . راز خداوند است ، در آشكار كردن آن خود را به رنج ميفكنيد . 280 و فرمود ( ع ) : هرگاه خداوند بنده اى را خوار خواهد ، او را از فرا گرفتن دانش باز دارد . 281 و فرمود ( ع ) : پيش از اين مرا برادرى بود ، در راه خدا كه خرد بودن دنيا در نظرش او را در چشم من بزرگ داشته بود ، هرگز بندهء شكم نبود . چيزى را كه نمىيافت ، آرزو نمىكرد و چون مىيافت ، بسيار به كار نمىبرد . بيشتر روزگارش در خاموشى مىگذشت و اگر سخن مىگفت بر ديگر گويندگان غلبه مىيافت . و عطش پرسندگان را فرو مىنشاند . مردى افتاده بود و همه ناتوانش مىانگاشتند . چون زمان كوشش فرا مىرسيد ، شير بيشه را مىماند و مار بيابان را . تا نزد قاضى نمىرفت ، حجت نمىآورد . كسى را كه خطا مىكرد و مىدانست عذرى دارد ، تا عذرش را نمىشنيد ،